Na een week hard en goed trainen, waren we vastberaden om in onze eerste uitwedstrijd onze eerste punten te gaan halen. Nog steeds niet op volle sterkte, maar dat mocht niet in de weg zitten. Vollingo was de tegenstander.

De eerste set begonnen we wisselvallig. We moesten duidelijk wennen aan het trage spel van de tegenstander en hadden moeite ons eigen spel te spelen. Toch ging het gelijk op. Boven de 20 hadden we een kleine voorsprong en kans om onze eerste set van het seizoen te pakken. Helaas namen stress en slordigheid het over en verspeelden we de set; 27-25.

Balen, maar we wisten door deze set dat er meer in zat. De tweede set startten we met het snellere spel dat we graag spelen. Hoewel het wisselvallig bleef, pakten we wel een goede voorsprong. Tegen het einde maakten we het nog onnodig spannend. Maar we sleepten dan nu ons eerste punt binnen; 24-26.


De kop was er af en dat gingen we doorzetten. Was het idee. Helaas startten we dramatisch met direct een flinke achterstand. We kregen moeilijk grip op de service, omdat we niet goed bewogen. De hele set liepen we achter de feiten aan. Het werd maar liefst 25-9 voor Vollingo.

Zo’n verlies, maar vooral ons eigen spel dat dit veroorzaakte, werkt natuurlijk enigszins frustrerend. We wisten tegelijk ook dat de wedstrijd nog niet gespeeld was. Maar ook set 4 begonnen we weer met een flinke achterstand. Er waren te veel haperingen op te veel vlakken. Halverwege de set hadden we een kleine opleving en begonnen we er weer in te geloven. Met de Oranje Dames (of eigenlijk hun tegenstander) in de halve finale van het EK nog op het netvlies, wisten we dat je van een grote achterstand terug kan komen. Maar de krachten waren verspild, te veel fouten werden gemaakt. Zo ging de set (25-15) en dus de wedstrijd verloren.

Een grote tegenvaller. Het positieve is echter dat het vooral aan ons eigen spel lag en dat we daar dus iets aan kunnen doen. Een week hard trainen en dan op volle oorlogssterkte er thuis volgende week weer tegen aan!