Nieuws

Door het oog van de naald!

Ik ben maar ternauwernood ontsnapt aan een grote teleurstelling! Misschien wel de grootse teleurstelling in mijn leven! Al maandenlang streep ik aan het eind van elke dag op het toilet weer een streepje van de kalender. En dan schrijf ik er elke dag met pen achter hoeveel dagen nog te gaan. En het schiet juist zo lekker op. Ik begon er dit jaar mee. Bij 1 januari 2018 stond “nog 153 dagen”. Tjee, wat een lange tijd nog! De grote opwinding van het toeleven naar deze grote dag, doet mij denken aan de komst van mijn verjaardagen toen ik nog een kind was en welke opwinding ik ook weer bij mijn kinderen terugzag als hun verjaardag weer zichtbaar werd op de kalender. Iedereen herkent dat, denk ik, wel!

En al maanden staat dit onderwerp op de maandelijkse bestuursvergaderingagenda geagendeerd. En elke keer weer begin ik van binnen te tintelen en te gloeien van opwinding als ik, als voorzitter, Joost het woord geef om ons op de hoogte te brengen van de laatste stand van zaken. En na afloop van de bespreking van dit agendapunt heb ik er dan nog meer verlangen en zin in! En ik moet bekennen dat deze opwinding van dit agendapunt in de vergadering, mij zo doet opwinden dat ik in het begin van de nacht de slaap niet kan vatten. Ik blijf dan maar doormalen. “Was het maar vast zover”.

Ik zie nu dat ik jullie nog niet verteld heb waar het nu eigenlijk over gaat. Het is onze Lustrumdag op zaterdag 2 juni. Ik kijk er zó naar uit! Elke maand heb ik het verslag van de Lustrumcie gehoord. En twee keer heb ik zelf mogen aanschuiven. En wat zie je het programma dan groeien. En het enthousiaste van de onze lustrumcommissieleden werkt erg aanstekelijk. Een mooi team, werkend aan een mooi programma.

Maar nu het “Het oog van de naald!”

Afgelopen dinsdag hadden wij weer bestuursvergadering. Zoals gezegd verheugde ik mij weer op het agendapunt: “Rapportage vanuit de Lustrumcie”. En weer viel het bepaalt niet tegen. Reeds (heel) veel mensen hebben zich reeds aangemeld. Dat had ik overigens wel verwacht, maar het is dan toch mooi als het bevestigd wordt. Maar nu over het “oog van de naald”. Omdat ik mij had opgegeven als contactpersoon van H4 betreffende de inzet van H4 tijdens het feest, kreeg ik een lijstje van de H4-leden die zich reeds officieel hadden opgegeven voor het Lustrum. Ik zag mijn eigen naam niet staan. Die hebben ze gemakshalve maar even weggelaten, dacht ik. Het is tenslotte een lijstje voor mij gemaakt. Gelukkig vroeg ik het nog even voor de zekerheid. Ik had toch ook het formulier ingevuld? “Nee, jij staat niet als opgegeven!”was het antwoord. Het was alsof een zware, donkere deken over mij heen viel en het licht volledig uitging. Even leek de wereld stil te staan! Enigszins bij zinnen gekomen vroeg ik of dit dan alsnog kon gebeuren. “Ja” het kon nog. Ik geloof dat Joost zei dat het nog tot zeker half mei kan en dat zelfs daarna vast nog wel enigszins soepel zou worden gekeken naar de mogelijkheden die er dan nog zouden zijn. Ik wist zeker dat ik het formulier had ingevuld. En dat was ook zo. Maar ik had alleen een eerste proefversie als test ingevuld. Nog niet officieel dus. En daar is er iets in mijn hoofd misgegaan. Blijkbaar is deze testactie als proefkonijn met de tijd bij mij ingedaald als zijn een “echte” inschrijving.

De verdere vergadering was ik weliswaar opgelucht, maar totaal van slag. De verdere leiding van de vergadering liet dan ook te wensen over met als gevolg grote uitloop in tijd. Hiervoor alsnog mijn excuses aan mijn medebestuursleden Jan, André, Joyce, Femkje, Joost, Michiel en Jolanda. Maar nu weten jullie hoe het kwam.

Eenmaal thuisgekomen, ben ik gelijk achter mijn computer gekropen en heb ik het inschrijfformulier alsnog ingevuld. En dat was weer heel gemakkelijk. Zeer gebruikersvriendelijk. En ik ben niet de moeilijkste, dus ik heb mij opgegeven voor deelname aan alle activiteiten, mits er plaats genoeg is en ik wil mij als vrijwilliger inzetten voor alle voorkomende werkzaamheden de gehele dag. Als ik er maar bij mag zijn!

En vervolgens heb ik nog vele uren in mijn bed wakker gelegen en liggen woelen hoe het toch zo heeft kunnen lopen. Maar de opluchting overheerste.

Ik besef mij terdege dat ik door het oog van de naald ben gekropen en dat dit heel wat slechter had kunnen aflopen.

En gisteravond zette ik weer met een grote glimlach een streepje op de kalender. Nog 31 nachtjes slapen. En ik ben erbij!

Hans Konig

Ps. Voor soortgelijke sufferds als ik een link naar het inschrijfformulier:

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdeK9-vExBPoEk6DaaH5sCwyeuZILud9FCnOhrYo7KvIEd43A/viewform

(Ook op de site te vinden!)