Nieuws

Excelsior!

Vanmorgen was ik op weg naar mijn garage. Onderweg dacht ik aan het schrijven van een stukje over Excelsior. En jawel, waar ik rechtdoor moest, reed ik per ongeluk rechtsaf richting Rhenen. Dat heeft toch een diepere betekenis? Of te wel, waar het hart van vol is, rijdt de auto heen! Of zoiets?

Donderdag 12 december was het nr. 1 tegen nr. 2 in ’t Gastland in Rhenen. En laat nr. 1 nu lekker ons eigen Scylla-Excelsior Heren 3 zijn!

Marianne Daamen, de voorzitter van Excelsior, had mij op dit spektakel attent gemaakt.

Dus ik ernaartoe! Geen seconde spijt van gehad!

De gezelligheid en saamhorigheid straalde ervan af. Heel leuk en warm om te zien. De sporthal oogt wat ouderwets met zelfs een tikkeltje achterstallig onderhoud. Maar ik vind dat vaak wel zijn charme hebben. De kantine beneden ziet er dito gezellig uit.

Als je de tribune opgaat, zie je eerst trainingen van jongens en recreanten met als trainer Harry.  Jawel, de man van de voorzitter. Het is verleidelijk om hier te blijven staan en hiernaar te blijven kijken. Het zag er enthousiast uit.

Een eindje verder, op de enigszins smalle sta-tribune, stonden een boel mensen te kijken, die flink lawaai produceerden, overigens!

In de massa ontdekte ik Marianne. Samen over de balustrade hangen. Het publiek dicht op de spelers. Wanneer onze jongens aan de kant van tribune staan, kun je ze bijna aanraken. Het liefst zou je ze dan, voor de service, een bemoedigende aai over de bol geven! Een soort van dwingende “kom op”. En als de tegenstander op deze helft staat, raken deze spelers ongetwijfeld van slag door het intimiderende thuispubliek, zo dichtbij. Dat doet dan weer een beetje denken aan de Engelse voetbalcompetitie waar de tribunes ook zo dicht op het veld staan. De hoekschoppennemer moet zich dan zowat in het publiek van de tegenstander wringen om een fatsoenlijke aanloop te kunnen nemen.  De aanstekers en bierdouches vliegen dan om zijn oren.

In het publiek zag ik vele bekenden. Behalve de voorzitter waren er andere bestuursleden van Excelsior. Ook zag ik bekende gezichten, zoals de schoonvader van Michiel Luttikhuis en de moeder van Bob Bouman. Ik dacht altijd dat er een chauvinistisch steekje bij mij los zat, wanneer ik naar een volleybalwedstrijd van mijn dochter keek. Dan zag ik alleen haar. Met een soort van aureool om haar heen. In mijn gedachte sprong ze dan een meter hoog, kegelde de bal op de 3-meter, gaf ze de meest onverwachte opzetten, etc. De rest zag ik niet.

En met zo’n blik in de ogen dacht ik deze ouders ook te zien. Herkenbaar!

Ook voormalig trainer Marcel Schrá˝…der was aandachtig supporter. Dat is toch mooi! Dat zegt toch wat? Dat is binding!

Ineens klonk het uit het publiek luidkeels: “Scylla, Scylla, etc”. Het was André Reelick die als supporter aanwezig was. Misschien klonk dit stemgeluid nog een beetje onwennig in de oren van de supporters, want veel bijval kreeg hij nog niet.

Nu een paar bijzonderheden over de spelers en de wedstrijd. Ik heb vele spelers en speelsters die ik als mijn favoriet kan aanwijzen. Vaak gebaseerd op heel verschillende elementen, zoals techniek (bv Steven), spectaculaire aanvallen (Paul), snelheid in de verdediging (Roel in deze, maar ook Jan Snel in mijn team op (65)), overzicht (Evert), spelbeleving (bijvoorbeeld D5), teamspeler (Dennis), fanatisme (Erik-Jan), etc.

Maar één van mijn topfavorieten is Bob. Dat vind ik een machtig leuke speler. Fantastische techniek, heel fanatiek, humor en op een acceptabele manier zuigend naar tegenstander en scheidsrechter. Ik kijk heel graag naar zijn spel. Soms speel ik in de recreantencompetitie op maandagavond tegen hem. Ik vind dat mooi! Grappig was dat enkele jaren geleden, na afloop van een maandagavond wedstrijd, ik hem in het voorbij gaan zei dat ik hem een goede speler vond. Hij keek mij ongeloofwaardig aan en wist niet goed wat te zeggen. Wellicht voor het eerst en het laatst in zijn leven dat hem dat overkwam. Hij stamelde: ”Je neemt me zeker in de maling?”. Dat vind ik grappig!

En dan Michiel, die overkwam van Scylla H1 waar hij libero was. Nu is hij ook aanvaller. En dat kan hij dus ook erg goed. Heel veel scoren met een bepaalde leepheid.

Ook wil ik Arjen niet onvermeld laten. Volgens Marianne één van de oudste spelers. Maar dat is niet te zien. Heel explosief. En toen het een tijdje wat minder ging en hij werd gewisseld, was het één van de meest voorbeeldige wisselspelers die ik ooit gezien heb. Hij jutte zijn team vanaf de zijlijn op. Een 7de man zoals het hoort.

Het team heeft ook de nodige dramatiek in huis. Spelers met ernstige blessures en ziekten. Nare verhalen. Maar een aantal zaten gewoon op de bank om het team aan te moedigen. Het leek mij een hecht team. Heel leuk om te zien.

En dan René van de Mark! Over dramatiek gesproken! Hij heeft van de dokter gehoord dat hij niet meer mag spelen. Zijn schouder is in puin. Dus misschien heb ik zijn laatste wedstrijd gezien. In ieder geval was het mijn eerste wedstrijd dat ik hem zag. Ongelooflijk. In een perfect samenspel met Bob, heb ik nog nooit iemand zo hard zien slaan! Heel indrukwekkend. Wat ben ik blij dat nog gezien te hebben! En wat een pech als bovenstaand werkelijkheid is. Ik hoop dat het anders blijkt te zijn!

Scylla was ruim beter. Soeverein werd het 3-0. Toen moest ik helaas naar huis omdat ik de volgende ochtend om 5.00 uur op moest. Op de bestuursvergadering, de volgende dag, hoorde ik van Michiel dat het 3-1 is geworden. Ik kan ook niet even weg gaan!



Hans Konig