Nieuws

Kerkasiel en Scylla

Ik geeft toe. “Kerkasiel en Scylla” is een ietwat vreemde combinatie in de titel en toch ook weer niet. Let maar op!

Afgelopen zondag waren Marleen en ik naar de Bethelkapel in Den Haag gegaan om onze steun te betuigen aan de continu kerkdienst die hier al wekenlang wordt gehouden. Dit ter bescherming van een Armeense familie. Bescherming tegen dreigende uitzetting ondanks dat de kinderen hier hun leven lang al wonen. Eigenlijk een kerkelijke actie die ook bedoeld is tot het afdwingen van een ruimer kinderpardon.

Nu is deze weekbrief niet het platvorm om politieke standpunten te roepen. Wat mij betreft blijft “politiek” waar het hoort en dus niet binnen ons Scylla.

Maar waar het mij wel omgaat was de enorme energie die wij binnen voelden. Samenhorigheid ten top! Rijen vrijwilligers die deze marathon kerkdienst mogelijk maken. Verzorging voor de ondergedoken familie, koffie en koekjes voor de vele gasten, organiseren van predikanten die in grote getale uit het hele land komen, de nachtdiensten regelen, persvoorlichting, bewaking, etc. Onvoorstelbaar. Wat een kracht! Wat een opoffering. Wat een energie en wat een overwinningsdrang! Het gemeenschappelijk doel brengt al deze mensen zeer constructief bijeen om te komen tot deze topprestatie.

En nu terug naar Scylla.

Eerst was er vrijdagavond onze maandelijkse bestuursvergadering. Deze bestuursvergadering was dit keer niet alleen leuk maar vroeg ook op een ongemakkelijk punt een bestuursbesluit. Dat was niet leuk, kan ik je vertellen. Maar het bestuur was ook in deze een hecht én warm team met zorg voor elkaar. Mooi, om te ervaren.

En zaterdagavond, zoals altijd, als mijn teamgenoten na de wedstrijd weer naar huis zijn, spreken veel leden mij nog even aan. Niet erg overigens! Nee, leuk zelfs! Maar dat zorgt er bijna altijd voor dat ik bij de laatste vertrekkers hoor. Ook niet erg overigens. Thuis heeft zich er inmiddels op ingesteld.

Op het einde waren er, denk ik, nog zo’n 20 mensen aanwezig. Op mij na, wél jonge leden. En dat zag er zo goed uit. Ook hier straalde heel veel energie vanaf. Jongere leden die het goed met elkaar kunnen vinden en een eenheid uitstralen. Ook hier hebben zij een gemeenschappelijk doel: “Het welzijn en continuïteit van Scylla, hun club, en misschien wel de mooiste club in de regio en wellicht wel heel Nederland en ver daar buiten”.

En afgelopen week was er ook nog het scholenvolleybaltoernooi. Veel Scylla-leden hebben zich hier weer voor ingezet. Van Susan hoorde ik dat er alweer twee deelnemertjes zich als lid hebben opgeven. Dat is toch om trots op te zijn. En let wel. Wanneer die, eerder genoemde, jongere zaterdagavondhangers (dus nadrukkelijk géén hangjongeren!), ooit tot de oudere leden van Scylla gaan behoren, dan staan misschien o.a. deze twee nieuwe leden wel weer klaar om van hun het stokje over te nemen.

En daarom zal het nog heel lang heel erg goed gaan met Scylla. 

Dus wat heeft het kerkasiel nu gemeen met Scylla? Dat is het gemeenschappelijke doel wat veel positieve energie in teamverband los maakt. Een spirit die tot onvoorstelbare prestaties kunnen leiden. “De kracht van Scylla!”

Hans Konig